Sahiakeraren aurpegi ilunean beldurrak taupadaka narama, noraezean dabilen hosto lehorraren antzera, lotura galdua eta haizea, odolaren jario errepikaezina; nigan isolatzen dira. Eskuetan daramadan ulertasun hetsia, gogaikarria den irrika erakutsi nahian, erabiltasuna eta osina bat dira. Ni neu zeure ispiluan irudikatu barik, zu zeu nigan bustitzen zara, ur jauzi hau sentitu nahi ez dudanean, nire azalean arrastaka, zure osotasunak talka egiten du nere barnean. Nor izango ote zara? zure eskuei begira, mugimendu azkarra gitarra laztantzen duten behatzetan, goiti bera lasaiegia nigan direnean. Zehozer galdu zuela bere barnean eta ikusten duten begi guztietan sakabanatua, bakoitzaren errepikaezinaenean bilakatua, gogo guztiak bultzata, korapilo hautsezina itsasoan ezkutatu duzu. Sailaezinak diren guztiak, ezpainak isildutako hitzak, indarra buruan dutela bihotzak eraginda, ihes egiten duen desio bakoitzak, ahaztutako gurak, barraskiloen etxetxoan bilduta, bakoitzaren pisuan bilakatuta, nirekin datoz bueltaka. Ni neu ez naizen indarren batek eraginda, aske izateko zai, itxaropena galtzen ez duten hautsa jarraituz beren arrasto mingarria ezabatzen sahiatu eta zure begiradak biluztu nau. Zehozer ikastekotan, zehorrerri helduta bihotza. Hementxe geldi eta zuri begira egun osoa. Biutsik sentitu naizelako. Zure begietan ikusi ahal izan naizelako, beste korapilo bat itsarora botako dugu; gaur.
No hay comentarios:
Publicar un comentario